หวนกลับมาฉีกหน้ากากและบดขยี้ชีวิตจอมปลอมของเขาจนไม่เหลือซาก!
แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสะท้อนแก้วแชมเปญเจิดจ้าไปทั่วห้องบอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร ค่ำคืนนี้ควรจะเป็นค่ำคืนแห่งความสุขและความทรงจำที่งดงามที่สุดในชีวิตของ ‘ดาริกา’ หญิงชราผู้ก่อตั้งอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้าน เพราะมันคืองานฉลองวันเกิดครบรอบ 70 ปีของเธอ ทว่า เมื่อกวาดสายตามองไปรอบห้อง ดาริกากลับพบแต่คนแปลกหน้า นักธุรกิจหน้าใหม่ ไฮโซที่สวมใส่เครื่องเพชรพราวระยับ และนักการเมืองที่เธอมิได้มักคุ้น
งานนี้ไม่ได้จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองให้เธออย่างแท้จริง… แต่จัดขึ้นเพื่อให้ ‘ภวัต’ ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ได้ใช้เป็นเวทีสร้างคอนเนคชั่นและโอ้อวดบารมีจอมปลอมของตนเองต่างหาก
ดาริกาสวมชุดผ้าไหมไทยสีงาช้างเรียบหรู ดูสง่างามตามวัย เธอถอยห่างจากการบริหารธุรกิจมาได้ห้าปีแล้ว ปล่อยให้ภวัตขึ้นเป็นซีอีโอเต็มตัวด้วยความเชื่อใจว่า เลือดเนื้อเชื้อไขที่เธอฟูมฟักมาอย่างดีจะสืบทอดเจตนารมณ์ได้ แต่สิ่งที่เธอเห็นในระยะหลังคือภาพลักษณ์ความหรูหราฟู่ฟ่าของลูกชาย รถซูเปอร์คาร์ที่เปลี่ยนใหม่แทบทุกเดือน นาฬิกาเรือนละหลายสิบล้าน และการควง ‘ศิรินทร์’ ภรรยาสาวไฮโซที่เอาแต่ผลาญเงินไปวันๆ
ขณะที่ดาริกากำลังนั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะวีไอพี ภวัตก็เดินควงแก้วไวน์เข้ามาพร้อมกับกลุ่มนักลงทุนชาวต่างชาติและเพื่อนฝูงไฮโซของเขา ดาริกายิ้มรับ เธอหยิบ ‘ตะกร้อสาน’ ใบเล็กๆ ที่เธอตั้งใจถักทอด้วยมือตัวเอง บรรจุขนมไทยมงคลที่ภวัตเคยชอบกินสมัยเด็ก ยื่นให้ลูกชายด้วยความรักและหวังดี
แต่แทนที่ภวัตจะรับมันไว้ด้วยความซาบซึ้ง เขากลับชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นรำคาญและอับอายอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสายตาของเพื่อนฝูงมองมาที่ตะกร้อสานบ้านๆ ใบนั้น
“แม่ครับ! นี่มันงานระดับประเทศนะ แม่เอาของพรรค์นี้มาทำไมเนี่ย!” ภวัตปัดมือแม่เบาๆ แต่แรงพอที่จะทำให้ตะกร้อสานร่วงลงพื้น ขนมทองเอกและดาราทองหล่นกระจาย “ผมบอกแม่กี่ครั้งแล้วว่าให้อยู่เฉยๆ ให้คนใช้จัดการ เลิกทำตัวเป็นคนแก่หัวโบราณบ้านนอกสักทีได้ไหมครับ! แม่รู้ไหมว่าเพื่อนผมแต่ละคนระดับไหน แม่ทำแบบนี้ผมเสียหน้านะ!”
เสียงของภวัตดังพอที่จะทำให้วงสนทนารอบข้างเงียบกริบ แขกเหรื่อหลายคนหันมามองด้วยสายตาสมเพชระคนเหยียดหยาม ศิรินทร์ ลูกสะใภ้ตัวดี รีบก้าวเข้ามาคล้องแขนสามีแล้วหัวเราะเบาๆ “คุณแม่คะ วันหลังถ้าอยากทำอะไรแบบนี้ เก็บไว้ทำเล่นที่บ้านเถอะค่ะ เอามาโชว์ในงานแบบนี้ คนเขาจะหาว่าตระกูลเราไม่มีปัญญาซื้อของดีๆ มาแจกแขก”
ดาริกาก้มมองขนมมงคลที่แหลกเหลวบนพื้นพรม หัวใจของคนเป็นแม่เหมือนถูกบีบอัดจนแตกสลาย เธอเงยหน้ามองลูกชายที่เธอยอมเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อสร้างอนาคตให้
“ภวัต… นี่ลูกพูดกับแม่แบบนี้หรือ? แม่แค่…”
“พอเถอะครับแม่!” ภวัตตัดบทด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “แม่เลิกทวงบุญคุณเสียที ทุกวันนี้ที่บริษัทมันโตระดับหมื่นล้าน ที่เรามีกินมีใช้หรูหราขนาดนี้ มันเป็นเพราะฝีมือการบริหารของผม! แม่มันก็แค่อดีตที่หมดไฟแล้ว ถ้าไม่มีผม ธุรกิจครอบครัวเราคงเจ๊งไปนานแล้ว แม่ไปนั่งเงียบๆ ข้างหลังโน่นไป อย่ามาทำตัวเป็นตัวตลกตรงนี้เลย!”
คำพูดนั้นเปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ไปตัดเส้นใยความอดทนเส้นสุดท้ายของดาริกาให้ขาดสะบั้นลง หยาดน้ำตาที่เกือบจะรินไหลถูกสูบกลับเข้าไปแทนที่ด้วยความเย็นชาและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด
ดาริกายืดตัวขึ้นตรง แววตาที่เคยอ่อนโยนและยอมลูกเสมอมา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นพญาอินทรีที่มองเห็นเหยื่อ เธอไม่เดินไปหลังเวทีอย่างที่ลูกชายสั่ง แต่เธอกลับเดินตรงไปยังโพเดียมกลางเวที แย่งไมโครโฟนมาจากพิธีกร ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในงาน
“สวัสดีท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน” เสียงของดาริกาดังก้องกังวานและทรงอำนาจจนทุกคนต้องหยุดฟัง “ดิฉันขอขอบคุณที่มาร่วมงานวันเกิดของดิฉัน แต่ดูเหมือนว่าลูกชายของดิฉันจะเข้าใจอะไรผิดไปบางอย่าง และดิฉันคิดว่า… ถึงเวลาแล้วที่ทุกคนในที่นี้ควรจะได้รับรู้ ‘ความจริง’ เสียที”
ภวัตหน้าถอดสี รีบก้าวเดินไปที่เวที “แม่! แม่จะทำอะไร ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ดาริกาไม่สนใจ เธอพยักหน้าให้ ‘ทนายวิธาน’ ทนายความประจำตระกูลที่ยืนอยู่มุมห้อง ทนายวิธานเดินขึ้นมาบนเวทีพร้อมกับแฟ้มเอกสารปึกใหญ่
“เมื่อครู่นี้ ภวัต ลูกชายของดิฉันอวดอ้างว่า ความมั่งคั่งและชีวิตอันหรูหราของเขามาจากฝีมือของเขาเอง…” ดาริกาเหยียดยิ้มเย็นชา “แต่ความจริงก็คือ ตลอดห้าปีที่เขาขึ้นเป็นซีอีโอ เขาไม่ได้สร้างกำไรให้บริษัทเลยแม้แต่บาทเดียว! ซ้ำร้าย เขายังแอบยักยอกเงินกงสีไปปรนเปรอผู้หญิง แอบเอาที่ดินของบริษัทไปจำนองเพื่อเอาเงินมาซื้อซูเปอร์คาร์ที่เขาขับมาอวดพวกคุณ!”
เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วห้องบอลรูม แขกเหรื่อและนักลงทุนต่างเบิกตากว้าง ภวัตหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ “ม… ไม่จริง! แม่พูดบ้าอะไร แม่เสียสติไปแล้ว!”
“ฉันมีสติดีทุกอย่าง ภวัต!” ดาริกาตวาดลั่น “แกคิดว่าฉันแก่แล้วโง่เขลาตามเกมแกไม่ทันหรือ? แกคิดว่าฉันมอบอำนาจบริหารให้แล้ว ฉันจะปล่อยให้แกฮุบทุกอย่างงั้นสิ? แกคงลืมไปว่า หุ้น 85% ของบริษัทยังเป็นชื่อของฉัน! คฤหาสน์ที่แกซุกหัวนอนกับเมียของแก ก็เป็นชื่อของฉัน! แม้กระทั่งนาฬิการุ่นลิมิเต็ดที่แกใส่อยู่ แกก็รูดบัตรเครดิตเสริมที่มีชื่อฉันเป็นบัญชีหลัก!”
ศิรินทร์ ลูกสะใภ้ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ ขาอ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ เมื่อรู้ว่าความร่ำรวยที่ตนเองเกาะกินอยู่นั้นเป็นเพียงภาพลวงตา
“และสิ่งที่เลวร้ายที่สุด…” ดาริกาหยิบรูปถ่ายปึกหนึ่งออกจากแฟ้มของทนาย แล้วโยนมันลงไปปลิวว่อนตรงหน้าภวัต มันคือรูปถ่ายของภวัตกับบ้านพักตากอากาศลับๆ และเอกสารการโอนเงินไปยังบัญชีในหมู่เกาะเคย์แมนเพื่อฟอกเงินหนีภาษี “แกกล้าหักหลังความไว้ใจของฉัน ทรยศหยาดเหงื่อแรงงานที่ฉันสร้างมาทั้งชีวิต เพื่อเอาไปสร้างเปลือกจอมปลอมให้ตัวเอง แล้ววันนี้ แกยังกล้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันกลางงานของฉันเอง!”
“แม่… ผม… ผมอธิบายได้…” ภวัตเสียงสั่นเครือ คุกเข่าลงกับพื้น ความหยิ่งผยองเมื่อห้านาทีก่อนถูกทำลายจนป่นปี้
นักลงทุนชาวต่างชาติและเพื่อนไฮโซของภวัตที่เพิ่งตกลงจะร่วมทุน ต่างพากันเดินหนีและสั่งยกเลิกดีลทั้งหมดทันทีเมื่อเห็นหลักฐานการฉ้อโกง
“ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่และประธานกรรมการบริหาร ดิฉันขอประกาศปลด นายภวัต ออกจากตำแหน่งซีอีโอ และปลดออกจากทุกตำแหน่งในเครือบริษัทตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!” ดาริกาประกาศกร้าว “และในฐานะแม่… ฉันขอตัดขาดความช่วยเหลือทางการเงินทุกอย่าง บัตรเครดิตทุกใบถูกอายัดแล้ว รถซูเปอร์คาร์และคฤหาสน์ที่แกอยู่ ฉันจะให้คนไปยึดคืนพรุ่งนี้เช้า ถ้าแกคิดว่าแกเก่งนัก ก็จงออกไปสร้างมันด้วยตัวเองสิ ภวัต!”
ดาริกาวางไมโครโฟนลงบนโพเดียมอย่างสง่างาม เธอเดินก้าวลงจากเวทีโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองลูกชายที่กำลังคลานเข้ามากอดขา ร้องไห้ฟูมฟายขอความเมตตาและขอโทษอย่างน่าสมเพช ศิรินทร์ผู้รักความสบายก็กำลังยืนโวยวายด่าทอสามีตัวเองที่กำลังจะหมดตัว
หญิงชราก้าวเดินออกจากห้องบอลรูมอันหรูหรา ทิ้งอดีตลูกชายจอมเนรคุณไว้กับเศษซากความพินาศของชีวิตจอมปลอมที่เขาสร้างขึ้นเอง ค่ำคืนนี้อาจจะเริ่มต้นด้วยความเจ็บปวด แต่มันจบลงด้วยความสะใจและการปลดแอกอันแสนงดงามของหญิงผู้สร้างตำนานด้วยสองมือของเธอเอง.
